Nachtvracht --- dronken

Dronken droom ik liefde


Dronken droom ik liefde
tussen de regels van jouw teugels
en vermogen vrouwen te temmen
zie ik een vreugde in jouw ogen
ook ga jij niet naar de meeting
en bent verdrietig af en toe
we zullen denken om te overleven
gaan ergens anders wel naar toe
zal wel denken aan die dichters
hoe ze mooi zijn in hun vreugd
maar ik ga echt niet verschijnen
omdat mijn libido niet deugt
dan zie ik al die verlangende smoeltjes
kwijlend om mijn schoonheid te zien
maar wat saaie aalmoezen
is alles wat ik met mijn lot verdien
dus vaarwel die scheve oogjes
de haven is met schuim in zicht
ik zal niet verder verhalen
het geheim van dit gedicht
ik wens een ieder veel plezier toe
met alles wat je doet en laat
ik zit met mijn tenen in de prut
hoop dat je het beter vergaat
ik zal ooit wel zeker denken
dat ik ooit ook een dichter was
maar ik kan niet verder schenken
want ik moet nodig voor een plas.



Schrijver: Mobar V., Amsterdam.


Lieftallige bewegingen

Ik leef mijn leven
tussen internationale
lieftallige bewegingen
in mijn zelfgebreide truitje
onder een dito muts
ik heb wel gezien
dat het allemaal niets uithaalt
de zon komt op
wordt weer neergehaald
er gaat een vliegtuig achterna
een haai bijt een surfer
de wind aait een berg
en er is niemand liever
dan mijn eigen moeder
dood, omdat ze het niet haalt
mij uit te roepen tot een zwerver
maar ik ben onderuit gegaan
ik werd doodgezwegen als een banaan
en ik heb die fruitschaal ondergekotst
de dode poes aan de slager gegeven
de zoete koekjes bitter gemaakt
met mijn angsten heb ik de stilte
zwanger gemaakt als een hysterische
dichteres, maak me niet kwaad
ik lust je rauw, ik ben verlegen
neergehaald als de zon iedere dag
heb ik te lang mijn leed verzwegen
alsof al mijn tranen van steen
al die ellende met mijn derde been
die wou telkens naar de maan
want daarachter was de zon ondergegaan.


Schrijver: Mobar circa 2007

Dwaaldeceptie

....

Nachtvracht (fragment)

......

Zo, samen in het donker
de duisternis overleven
totdat er weer licht is
om over te geven.

Schrijver: Mobar V., Amsterdam.

©

Nachtvracht (fragment)

....

Duister tastend


Wat ooit zoveel op liefde leek
is nu compleet ondersteboven
tot het woord weer terug gekomen

en het wordt steeds grimmiger
er worden grappen herhaald
dezelfde humor opnieuw gemaakt
wordt door de beerput gesleurd

er wordt met het leven geleurd
men verveelt  zich veel te snel
in eigen levensloze hel
is de ander steeds een draak

de maatschappij is aan de drank
en de liefde, stank voor dank
rot weg in een eenzame stal
is het daarom, dat ik zo lal

en aan je blote tieten wil zitten
terwijl ik eigenlijk moet pitten
omdat je zo op mij zit te vitten

zoek ik het woord in mijn brein
als je niet langer bij me wilt zijn
zal ik de eenzaamheid vervloeken
je komt mij dus nooit meer bezoeken
maar gaat op reis nu met een trein
helemaal naar het verre Rusland
je zwaait en geeft me een kushand
laat me duister tastend achter
in mijn dwaze dromen
waar je ooit als kikker sprak
over veel te hoge bomen
is nu een niemandsland vol angsten.


Schrijver: Mobar V., Amsterdam.

Nachtboezem

....

Heimweehut

Maanlach


Jouw liefdeshart
bijna ontastbaar onberekenend
als weer en wind, was je in liefde

een vergeten kind, dat aandacht bliefde
ging naast je staan, in kundig eisen
en vroeg de maan ook om een lach
om zich in duister te bewijzen.




© juli 2009, mobar


Nachtboezem van jouw ziel


Telkens fluistert er muziek gevoelig
bonst jouw hijgend hart aan mijn lichaamsoever
tussen het warme bed en hoge plafond gelegen
pleeg ik mijn strelen, dampend zweet
op mijn voorhoofd, zijn de diepe rimpels
leeslijnen voor jouw vragend welzijn
adem ik jouw speelzucht tussen mijn dijen
verandert het schip van spannend avontuur
en vaart de rivier op naar een groter lijden
dan alle heimwee in het afscheid van jouw hart
voel ik de nachtboezem van jouw mensenziel
dansend, zingend, reizen naar de liefdeshemel
waar onze lijven samensmeltend zwijgen
en samen geeuwen in een diepe rust
als late meeuwen aan een lippenkust.


Schrijver: Mobar V., Amsterdam.

Nachtvracht (fragment)

Nachtvracht

vrijdag 31 juli 2009


Regen in de nacht

Duisternis dimt nacht tamelijk zacht
in een dromend woorden onderkomen
misschien een schim, in hem de ziel
zou deze twijfels thans herkennen
of toch een dweil, met tegenzin
die nog zijn grenzen moet verkennen

vermenigvuldig zinloos zwijgen
verlegen inhoud, het hart paraat
we gaan naar huis, doorbreek
de stilteschaduw der liefde,

aangelegen komma
de daad
wordt al snel dichterlijk donker
jij hebt jouw kansen verspeeld,
tussen dromenzachte regen,
en generaties van gewoontes
droeve melodie,
aan jou de terugkeer
alle heimwee naar een triest verlangen.

Schrijver: Mobar V., Amsterdam.


Labels: Delen, Heimwee, Leven

Aandacht

Aandacht


Het zijn niet zij, die aandacht verdienen
die altijd aandacht krijgen
maar zij die het meeste durven vragen
ze zullen ‘t krijgen, omdat ze niet zwijgen
en achter zware zwarte ellebogen
schuilen de meest ultieme dogmakerken
achter goed bedoelde sterkte
schuilt het intiemst bedoelde graf

zodra ook de levenden zwijgen.

Schrijver: Mobar V., Amsterdam.


Stilte droom


Een hart voor veranderde werelden,
zwaluwen op zoek nabij het strand
omhelzen tijdens een zomeravond
een glaasje cider bij de krant

een hoofd voor op de salontafel
vertegenwoordigt de leesbare ziel
in andere tijden, kom je terug

naar waar je nooit geweest bent.


Schrijver: Mobar V., Amsterdam.

Wildernis


Wees
een wees in de wildernis
de buitenhuid scherpt
binnenthuis
waar pa en ma steeds ruzie maken
verberg jij dromen onder het laken
drupt een oude waterkraan
een roestbruine weemoed
die mij veel te brutaal overkomt
dit is niet jouw thuis
ik scheur mijn teksten uit het dagboek
van een ander met een aangenaaide penis

ik ben de zoon van een trauma,
maar ik vecht mij terug
in dat stromend taalgebied
vraag je mijn woorden ter overweging
mijn wortels ter veredeling
en krachtig zingen van de nacht
geen moment van vergeving maar in opluchting
laat je mij niet meer alleen
daar in de woeste tuingeest
van het zwervende derde been buigen bomen
woeste dromen tegen alle richting in
waanzinnig op weg naar het einde,
gooi ik jouw fiets weer van de groene heuvel
laat jij je waaien door dit droeve euvel
onze benen bekrast door de braamstruiken
struikelend over zoveel verraad
op een dag terwijl je weet
dat ik je graag mag,

ik heb nog wat lijken onder het bed,
tijdens een herfstdag in de wildernis
die dag dat ik eigenlijk denk, dat ikjouw gedichten
zou moeten lezen in plaats van mijn eigen gedachten
als een dronkaard eenzaam te vrezen,

maar je ziet het al aan mijn gezicht
er heerst een beest in iedere zin
ik hunker naar het vreemde leed
dat ik bemin
van mijn gedachten gaan er werelden
niet over een enkele nacht ijs
of vallend blad, door zon gebroken
liefhebben van tranendalen

tussen jouw tepels
tenen kussen zinnen met dezelfde dunne vingers
die de dageraad beminnen,

drupt de oude waterkraan
een roestbruine melancholie
die nog steeds brutaler wordt,
maar ik vecht mij terug
in dat stromend taalgebied
vraag ik jou mijn woorden te overwegen,

alsjeblieft, verlaat me niet .


2 september 2008

© juli 2009, Mobar