| Geschreven door mobar |
|
En het maakt niet heel veel uit
de fluistering van jouw dromen is voor Violette genoeg, voldoende om het niet samen zijn te dragen
Violette steelt zinnen uit duister
en slaapt met het verdiende geld door het weekend
bij de botenmarkt
waar jullie het zeiljacht zagen maar nooit konden genieten. |
maandag 5 januari 2015
Voldoende
Mobar diverse 2
Liefdesbrief
| Geschreven door mobar |
|
Had je willen schrijven maar je kwam niet in het licht geen hart om terug te schrijven geen emailadres, geen huis of straat dus woorden bleven eenzaam schreef ze soms op het behang waar het vaak sneeuwde en heel soms regende in grote zwarte letters waar het over ging totdat op een avond een echte brief ontving het was de liefdesbrief van het tedere gezang en het liefelijke bemin die had je willen schrijven maar vond nergens een begin. |
woensdag 24 december 2014
Drink nu
| Geschreven door Saartje Saffrilon |
Drink uit de zoetste dromenbron
|
dinsdag 23 december 2014
Stad in schemerverlangen (Miniatuur)
| Geschreven door mobar |
Nog een keer daalt de herinnering naar toen, die dag, de mooie bloemen.
Er
bestond onvoldoende tijd, en er was weinig geluk. De stad rook naar
voorjaar en zuurstof. Jij zou je nergens mee bemoeien maar stond plots
op de stoep met vragen waarop Violette geen antwoord wist. En toen je
weer weg was hees ze haar broek op, vroeg zij zich af waar je was
gebleven. Zij bleef alleen in dat leven van louter liefde geven. In de
natuur die voorbij kwam filosofeerde ze niet over twijfel.
Violette liep niet mee met het nieuws om in de oude Volksbuurt te schrijven over een poëtische werkelijkheid die zich daar ergens zou moeten bevinden. Toen de cabaretier even niet oplette was de snotneus werkelijk zichzelf, geheel ontdaan voor altijd pleite. In mistig schemerverlangen wuifden bloemen naar de woordenzee, in haar dagboekje opgeschreven, gaf ze wijze aanwijzingen aan de oude man. De hulpbehoevende zonderling die bleef vrezen voor de afstand. Het was misschien een mystieke werkelijkheid die alleen in dromen bestond, die een gevoel gaf aan de stad, toen jij als minnaar was verdwenen. Als een dauwdruppel die niet kon wachten op het zonlicht tussen woorden die door het verstandsbeeld niet bestonden zonder bestaansrecht, was je opgelost in warmte van genegenheid, zonder afscheid te nemen. |
Meer van het Circus
| Geschreven door mobar |
|
Het is zomermiddag bij het bonte circus, de vier circuspaarden
rusten in de schaduw van de vier groene bomen bij de rivier.
Ze zijn nu een behoorlijk eind naar het zuiden, Alfons,
Arnold,
Alberto, Anita, Esther, Hubert, Florian en de andere artiesten van het
circus. Ze lezen de vier plannen voor de nieuwe circusvoorstelling. Er
gaan vier belangrijke zaken veranderen.
Een kalende man met een grijze gloed over zijn baard
praat met tuinkabouters, plastic, polyester, beton, hout, koper,
metaal, het maakt niet uit waarvan ze zijn gemaakt.
De
grijze man praat met tuinkabouters over regering, politiek, seks,
liefde en de maatschappij, uit alle lagen van de beschaafde bevolking.
Op
een zonderlinge zomerdag zet een verliefd Roodkapje een handtekening in
een oude agenda uit een andere tijd, die zij vond bij de vierkante
vijver.
Het Middeleeuwse kasteel, het vierkante vismeer en de ophaalbrug,
worden overgedragen aan James Absurdy, de Amerikaanse schrijver.
Voor de voltooiing van zijn nieuwste roman. “ Het beste geluk is gratis ” heeft hij innerlijke rust nodig.
In een dagboek staat geschreven: Het is nu vier minuten over vier
op vier september, precies vier jaar geleden, toen de vierde jaartelling begon.
De keizer heeft geen kleren, geen garderobe, geen vrouw en geen
toekomstplannen. Hij heeft vier fossielen achtergelaten bij vier historische gebouwen.
Hier slaapt de herinnering van een geschiedenis.
De zon brengt vier en veertig graden in het open veld van de vierde september.
Over droogte van vier weidse Spaanse heuvels verspreidt zich een aroma van vier rijpe sinaasappelen.
Vier
vrouwen babbelen, fluisteren over vier mijlpalen in de geschiedenis,
een nieuw domein. Ze hebben er over gelezen bij 't meer van ’t Circus in
een oude krant.
De grijze man praat met tuinkabouters, overal op de wereld zien
ze hem komen en gaan, om zijn verhalen te vertellen aan de tuinkabouters.
In
het warme middagcircus lopen vier vrolijke, bruingezonde, Spaanse
jongens met acht benen in de lucht met hun handen in het warme, zoete
water van de rivier. Ze houden samen een bal in de lucht.
De avond nadert met een dichterlijke natuur, een zangerige luwte.
Violette herinnert zich een aan haar bekend land in de bergen.
Een vakantie vier eeuwen geleden bij de vierkante vijver.
Aan
een rode waslijn tussen vier kromme bomen, nabij een kleine
kampeertent, niet ver van Violette, die in werkelijkheid veel mooier is,
hangen vier onderbroeken te drogen.
James Absurdy schrijft vier korte gedichten over stilte, de vierde stilte van het zesde verhaal. |
Abonneren op:
Posts (Atom)
Heel mooi weergegeven