Oud verhaal

Het cabaret van de ziel



Sylvanus, de middelste en slimste zoon van het in de ban geraakte volkse gezin Groentelijf, werd artistieke kunstschilder in het oude Amsterdam, maar ging failliet na afloop van zijn eerste tentoonstelling.



Sylvanus Groentelijf besteedde de rest van zijn leven aan het schrijven van een nooit gereed geraakt verhaal: Het cabaret van de ziel.



Dit is het verhaal waar Hubert Stuipje aka Okselaapje de hand op heeft proberen te leggen.

Hoofdrolspeler in dit verhaal is de paprikateler Arnold Roodkop, die tijdens een reünie van de middelbare tuinbouwschool, Sylvanus tegen het lijf loopt en hem een stapel brieven in zijn handen duwt, met de woorden "Jij bent ontmaskerd beste Sylvanus ! " "Jij bent Donald Dankzand". Sylvanus gaat ontmaskerd en ontnuchterd naar huis, neemt afscheid van zijn herinneringen en begint de brieven van Donald Dankzand te lezen. Onder sommige woorden staan rode strepen. Het papier ruikt naar paprika. Het papier ruikt zeer sterk naar paprika, de brieven zijn doordringt met paprika, het hele leven ruikt naar paprika, Okselaapje ruikt naar paprika, Hubert Stuipje ruikt naar paprika. Donald Dankzand ruikt naar paprika.

Arnold Roodkop is een paprika, een welbekend ras, genoemd naar de teler die de paprika gekruist heeft vanwege de zoetzure smaak en de wat slankere vorm met minder zaadlijsten. Sylvanus legt de brieven terzijde en leest het begin van zijn verhaal. Het cabaret van de ziel. Het komt hem zo bekend voor, hij aarzelt, maar dan toch, hij begint het verhaal voor zichzelf voor te lezen, het zijn, zijn eigen woorden, geschreven met een pen op tekenpapier in een oud schetsboek, waarin ook tekeningen van huizen staan.Het cabaret van de ziel. In de muffe slaapkamer van de meest moderne en succesvolle hedendaagse kunstenaar van het afgelopen decennia, slingerden de versleten kleren van de hardwerkende handarbeider in het rond. Arnold Roodkop had een gruwelijke hekel aan de kleren van de Keizer. De kleren van de Keizer, die veel van zijn collega's leken te moeten dragen, met altijd voor het gemak een zwarte barbiepop en een vibrator in de fluwelen binnenzak van het met gouden draden gestikte colbert. Hij vervloekte die kleren, de belachelijk dure colbertjasjes, en voor wurgseks geschikte stropdassen. Hij vervloekte die belachelijke poppen. De heren van stand, die hij vanuit zijn ogen had geobserveerd, ze droegen altijd dezelfde kleren. Lieten zich naaien door travestieten. Ze kozen altijd dezelfde stropdassen, ze waren eigendom geworden van de tijd, die hen wurgde in het aardse. Ze waren op aarde om te zijn wie ze waren. Er was voor hen in geen eeuwen iets veranderd. Het waren heren van stand uitblinkend in menselijkheid, schitterend in medemenselijkheid voor alle levende wezens hier op aarde. Maar ondertussen in het geheim schoten ze minnaars dood, lieten ze minnaressen lijden en vervloekten ze de Paus als een Jan Clausen. Ze droegen hun kleren met de nodige waarheid en waardigheid, en hadden een hekel aan Arnold Roodkop omdat hij vasthield aan zijn berenpakje, en niet veel meer bewoog buiten zijn slaapkamer, waarin de sjieke drankkast stond te slijten, verliefd op zijn dromen.Sylvanus Groentelijf leest in zijn zelfgeschreven verhaal Cabaret van de ziel en hij beseft dat hij Arnold Roodkop, die in werkelijkheid een bekende paprikateler is,heeft omgetoverd in een fantasie figuur, vol seksuele normen, en enerverend moraal een slimme fantast, die wonderbaarlijk goed tegen sterke drank kan, en eigenlijk nooit nuchter is, zelfs niet wanneer hij de liefde bedrijft met heldhaftige vlinders, die dikwijls over buikpijn klagen. Arnold Roodkop, de heldhaftige avonturier van de Middelbare tuinbouwschool, de pionier van de paprikateelt, hij is in de fantasie van Sylvanus Groentelijf verandert in een goedaardige gek, met melige fantasten, een kruidenier die dronken fluistert naar de radiostemmen in zijn geëigende hoofd, en af en toe de kwast ter hand neemt met een beestachtig resultaat, weer goed voor de nodige centjes, in dure galeries met deftige dameshondjes, geen enkele twijfel een eenheid met de verf en de kwast, dat doortastend vermogen, die eigen gemaakte blik der herkenning, de vuist van het volk. Arnold Roodkop die nooit een kater heeft en slechts in de verleden tijd leeft, omdat Sylvanus dat zo heeft willen schrijven in het Cabaret van de ziel, het Cabaret van Arnold Roodkop, de held uit zijn jong volwassen jeugd, treinreizen lang zat hij in zijn hoofd, en probeerde hij uit zijn hoofd te komen, maar tenslotte fantaseerde hij over een drankkast in de slaapkamer. Het was een briljant idee geweest zijn drankkast in de slaapkamer te plaatsen. En hij was al die jaren een lichtend voorbeeld geweest voor alle succesvolle kunstenaars, die hadden getracht hem te imiteren, door ook een drankkast in de slaapkamer te zetten. Het was een nationale trend geworden. Met naweeën in het buitenland. Het had ontzettend veel voordelen en nauwelijks nadelen. Arnold Roodkop vervloekte de politiek. Die meerijders. Vroeger toen hij nog onbekend was niet, maar later naarmate hij bekender werd steeds meer.Hij had zijn eigen werkelijkheid geschilderd. Hij had zijn eigen route uitgestippeld. Hij had tegen beterweten in zijn eigen nieuwsbronnen geraadpleegd. Tegen de muren stonden schilderijen. Sombere en vrolijke schilderijen gemaakt door een onbeholpen naakte ziel. Een gekrompen ego op zoek naar bevrijding, een leven buiten de paprika, en de niet zelf gekozen roem. Een ziel die het dansen was verleerd, maar de benen nog kon bewegen, maar niet buiten de slaapkamer. Niets buiten de eigen slaapkamer. Zelfs niet de dromen over brieven schrijven. Brieven die hij beter niet aan Sylvanus Groentelijf had kunnen schrijven. Een mens was nergens meer veilig.


Schrijver: Mobar V., Amsterdam.

donderdag 16 februari 2012

donderdag 16 februari 2012

Dwaalruimte

....

Honest Beast


For Sale

................

(dinsdag 1 november 2011)


Verwaaide vogels

Zolang het maar bekende vogels zijn is de natuur op zijn best. Ik denk aan mussen, spreeuwen, merels, kraaien, meesjes, ze horen bij het leven.
Ik respecteer jouw besluit, Violette, en zal regelmatig de moeite nemen om jouw bijzondere brieven te lezen om te vernemen wat er in jou omgaat met betrekking tot jouw worsteling voor meer innerlijke vrijheid en individuele draagkracht tijdens het verwerken van problemen.

Het ligt niet in een mensenleven besloten, alle geheimen tijdens het leven te ontfutselen, veel geheimen openbaren zich slechts, vaak veel te laat, na de dood, die ook veel stilte met zich mee brengt, en vertwijfeling.

Het heeft te maken met het zoeken naar geneeskrachtige planten, iets wat Okselaapje heel erg bezig houdt, sedert zijn opleiding aan de wilde kruidenschool en sinds de reis van Hercules naar Spitsbergen in verband met een vreemde aandoening bij veel van zijn soortgenoten, die alle last hebben van klappertandjes en een onregelmatige ontlasting tijdens stemmingswisselingen.

Daarnaast liggen er klaar, om mee te gaan naar het Zuiden, een in haast gevonden boekje over Metafysica, en een boekje over de mooiste vogels van het Middellandse zee gebied, met schitterende foto's van deze vogels in een prachtige kleurendruk.

Okselaapje heeft zichzelf drie opdrachten gegeven, om zich tijdens de reis op een zinvolle wijze te verpozen.

De eerste opdracht heeft te maken met het geheim in het dikke cultuurboek, hij zal meer te weten moeten komen en zijn verkregen wijsheid zorgvuldig moeten doseren om er zijn voordeel mee te doen ten bate van vrijheid en het ontpoppen van de primatenziel. Hij zal contact zoeken met aardse intellectuelen, en de dingen van het verstand met hen delen.

De tweede opdracht heeft ten doel de metafysica beter te begrijpen, met de nodige twijfels en argwaan, maar zonder koudwatervrees of angst voor het diepere idee der dingen en belangrijke zaken en gebeurtenissen. De twijfels over het bestaan van de ziel zullen een aardse bestemming krijgen.

De derde opdracht heeft te maken met de zeldzame planten, en het onderzoeken daarvan, op plaatsen waar nog zelden mensen zijn geweest, en waar geen kaarten of routebeschrijvingen voor bestaan, alleen maar dromen en zelfs die zijn tot nu toe nooit beschreven, door iemand hier op aarde, niemand die het durfde. Niemand die de moed had de dromen te omschrijven.

Het is een feest jouw brieven weer te lezen, lieve Violette Zandheuvel, maar Okselaapje heeft nu even geen tijd, hij staat op het punt om op vakantie te gaan. Het gaat waarschijnlijk een dure vakantie worden, omdat de duurzaamheid van de meeste vakanties verder strijkt dan alleen het verlopen van de tijd.

Ik respecteer het besluit dat je voortaan, als schrijver door het leven wilt gaan, en dat je naast jouw vrouw zijn, het ambacht van het toneelspel tot in de puntjes van de naadjes beheerst. Met de beheersing van een roofvogel, die vliegt onder de zon, om andere vogels de schrik naar het hart te jagen, duif, merel, huismus, het maakt niet uit. Zolang het maar bekende vogels zijn is de natuur op zijn best, en is er geenszins sprake van verwaaide vogels, of het verwaaien van vogels zoals jij dat zo fraai noemde. Ik herinner mij jouw gevleugelde woorden graag.
Doe de hartelijke groeten aan James Absurdy.

Met allerliefste groet, Hubert Stuipje aka Okselaapje.



© oktober 2011 - februari 2012  Mobar V., Amsterdam.

woensdag 29 juli 2009

woensdag 29 juli 2009

Hotelkamer

Het wollige kleed
bedekt een kleine ronde tafel
thee geserveerd door ronde dijen
het verleden breekt uit
dampende dorst
en ingehouden woede
je bewonderde haar
kon haar geen kwaad doen

het voorjaar deed haar borsten
goed, omdat kwaad de achterdeur
had verlaten, slaapwandelend
achtervolg je haar dromen
daar in het hotel in de bossen
hangt er een klein schilderij
aan de met hout betimmerde muur
een vrucht, een blote bibs
een vreemde God mag het weten
je laat alles in het midden

op de kleine tafel
staat de kandelaar
met zeven kaarsen
het verleden breekt uit
jouw innerlijke stem
die schrijft het boek van de toekomst
een planmatig verlaten
van overbodige vriendschap

terwijl je haar kent tot in de naadjes
van het blind wordende rookgordijn
waarmee ze haar aftocht beheerst
schrijf je zes woorden voor haar zegens
alle goede eigenschappen die ze heeft
de nieuwe regels die ze leerde

- ik hou lekker toch van je -



Schrijver: mobar 

 

Reageer op Hotelkamer

Tuesday, April 29, 2008 22:01

Heel mooi en ontroerend.

  Hotelkamer

Tuesday, April 29, 2008 19:26

yes sir, sir yes!
Erg mooi weer Mobar!

wliefs, kerima
  Hotelkamer

Tuesday, April 29, 2008 17:28

en ook ik ga geheel akkoord


  Hotelkamer

Tuesday, April 29, 2008 15:01

Geheel met conan eens en ook is dit - vertederend.

Een glimlachende groet!


conan Reageer op Hotelkamer

Tuesday, April 29, 2008 14:46

ik lees hier veel meer dan genegenheid .... maar welke
rijkdom aan beelden , symbolen , en tot in details
preciserende woorden ....
in grote doen ben je mobar !

woensdag 29 juli 2009

woensdag 29 juli 2009

Hotel de naakte waarheid

Hij heeft het avondeten
in een gedicht verwerkt
voor later, hongerloze tijden

ze verwacht een tegenaanval
maar hij is reeds bij de weerwolven
de huichelaars en woordenspijbelaars

waar een grootmoederklok
over de getrainde meute waakt
voor horizon en landverraders.


Schrijver: mobar

Tuesday, January 06, 2009 21:19

Mooi geschreven!
Reageer op Hotel de naakte waarheid

Tuesday, January 06, 2009 00:41

  Hotel de naakte waarheid

Tuesday, January 06, 2009 00:18

Geen vijfsterrenhotel waarschijnlijk.
Beetje een achteraf hotelletje.
Welterusten.


  Hotel de naakte waarheid

Tuesday, January 06, 2009 00:02

Hmm klinkt als The Hotel California, where you can never leave,

 Hotel de naakte waarheid

Monday, January 05, 2009 23:59

Mooi beschreven Mobar en ik wens je een heel warm en liefdevol 2009 toe. Liefs  Hotel de naakte waarheid

Monday, January 05, 2009 23:47

Gezellig hotel...

Januari 2013

vrijdag 4 januari 2013

Beste F.

Beste F.


Ik voel me in bed vaak door je afgewezen. Je wilt niet meer vrijen maar laat je wel de genegenheid bevallen. Het geeft voortdurend onduidelijkheid, en dat maakt me woedend. Ik heb zolang op je terugkomst moeten wachten.



Misschien is het voor mij ook beter dat ik je voorlopig niet meer zie. Ik maak je geen verwijten want die zijn er al genoeg geweest. Ik kan me jouw liefde voor A. wel voorstellen. Zelf ben ik niet verliefd. Niet op jou, niet op mezelf en eigenlijk op niemand. Het is ook niet verplicht om verliefd te zijn. Wel mis ik de intimiteit en de wederzijdse genegenheid.



Ons gesprek over eenzaamheid biedt geen hoop voor de toekomst. Je geeft me een zoen en gaat weg. Ik denk aan de reizen die ik in mijn jeugd verzon, maar deze keer komt er niemand terug van de reis, en is de reis niet verzonnen.

Freaks verleden 2

Freaks verleden 2

Minnaar,
ik zou je hart willen dragen
doorheen de winter zonder vragen
onaangeraakt door strenge vorst
of stenen dicht bij de rivier
van duisternis met droefenis

ik zou je gezicht willen zien
zonder tranen of angst
je bedekken met
een laken van katoen
over jouw prachtige ogen
zodat je me niet meer
kunt zien, maar bij me blijft

ik wil je terug in mijn bed
als een vriend, een man
en ik zal jouw hart zijn
ik ben ademloos
zonder kracht

als jouw liefde

niet bij me is
voel ik de leegte
alsof ik nergens
kan schuilen

ik kan mijn liefde
niet verbergen
wat moet ik doen
met deze gedachten
ik bewaar ze
voor later

als je mijn minnaar
niet meer bent.

Alfons

 Geen tijd om nog te ontsnappen. De aantrekkingskracht

van het graf is te groot. Iedere keer wanneer

het mooi weer is wil hij naar het graf.

Want hij spookt daar nog rond,

die aantrekkelijke man, die hem had verteld

dat het leven uit gedichten bestond. En al is hij nu

geest, in zijn ziel steeds geweest, Alfons

voelt de aantrekkingskracht heviger dan ooit.

 Na een heftige liefdesrelatie van

zesendertig maanden, noemde

de geest Alfons een analfabeet.

En de geest verzocht

het lijf van Alfons

om de danszaal te verlaten.

Alfons deed wat hem gevraagd werd,

hij verliet de danszaal

en schreef vierhonderdendertig gedichten.

Tijdens het schrijven van het laatste gedicht,

stierf de geest, zonder de gedichten

van Alfons te hebben gelezen.

  

Naaien

  

Hart van steen

wilskracht van beton

geen haar

op mijn hoofd

die aan

naaigaren denkt

 al was je van naaigaren

een borduursel van smart

ik wil je niet naaien

en laat je apart

 om verder te breien

mensen wachten in rijen

al was je van wol

alleen voor de lol

 ik wil je niet naaien

tussen garen en haken

ik wil je slechts aaien

om het naaien te staken.

  

...

Je dacht verborgen

Misschien dat ene woord, dat je verborgen hield

die late glimlach tegen blaffend ochtendlicht

't moment dat je verkoos de dood te volgen

twee dagen na 't bezoek vlogen de spreeuwen

omdat mijn mond de lucht verzwegen had

liep zij weer mee, in mijn wandeling

naar het boek dat jij had geschreven

je dacht dat in het zwijgen niets belangrijks lag
de stilte zich opdrong, tegen wil en zin
zoals de dichtregels in mislukte gedichten
bijna brakend als de grond van de voeten
zonder bloemen bij een juist gedolven graf
in tegendelen uiteengerukt, mismaakt tot de ziel

en niemand die de genegenheid proefde
die hem bedroefde in zijn natuurlijke liefde
en het oneindige einde van onsterfelijke

 

vriendschap.  

Laatste shot 

De horizon nadert

een stille dood

vol pure ellende

zoekt een ader

voelt zich down

door 't verdriet

't leven een verrader

houdt niet van een uitje.

Bedankt voor de bloem

Bedankt voor de bloem Ik heb een antwoord op uw fleurige bloem met meeldraden die woekeren in uw kamer ik ben reeds vruchtbaar door uw geurige roem mijn zalig stuifmeel waant zich man met de hamer natuur is grenzeloos in uw frisse floradroom door innerlijke groei heeft u mijn ziel getogen ik verdeel de bloemen in mijn siertuinidioom de zaden kosten mij een bankvermogen maar u zo sierlijk in heerlijkheid naïef doet mij vergelijken met een madelief geen grasspriet op mijn rug zal u ooit een kelkje krenken de zon, die trotse hartendief zal ik u dagelijks genegen schenken.

Onze lichaamstaal Misschien mag ik je vertederen met ongekende duisternis stille woorden die ik niet verzwijg wanneer ik in jouw trouwe ogen kijk onze lichaamstaal is voortaan authentiek in diepte van een hoofdstuk uit een boek vol lentezon en zomervreugde we vergeten de treurnis van een verloren jeugd nu je thuiskomt ben ik dubbel zoveel mezelf.

Verwantschap Ooit voelde ik verwantschap toen we daar samen sliepen bij een volgroeide oeverboom was alles voelen, dromen voelen persoonlijk geloof werd niet langer in een eenzaam boek omschreven een lijflied ontstond rond de glimlach van jouw mond vogels die zwegen beduusd viel de regen maar om kwart over negen hernieuwden wij het wegen met een ratio die slechts in stilte verstond waren we voor elkaar een radio het geluid werd steeds blond Nu is het meeste verleden tijd ik leef verder voor een nieuw begin aan een mooie droom doorleefde toekomst, geef ik mijn hart onder duizend dromende sterren die de hemellucht verlichten mijn geest voelt nu veel ruimer vrijer dan toen ik in dromen vergat dat voelen dromen voelen is in alle heimwee, zonder zorgen als zon in duister en maan in licht ben ik tot nader verwantschap gekomen.

Winterlied Peinzend als een bevroren bloem met hart en ziel in goede zeden tussen geluk en de gevreesde doem zoekend naarstig naar een reden soms in stilte, vaak geluid alsof er geesten vrolijk fluiten de nacht weer op 't duister stuit een dief vandoor gaat met de duiten misschien in treurnis, maar soms ook blij valt toon naast toon in goede aarde het is nu eindelijk winter op de boerderij waar ooit een engel naar een ezel staarde dit winterlied zal droef beginnen een gefrustreerde paus zei domme dingen maar desondanks tussen het witte linnen zullen maagdelijke engelen zingen over de winter en zijn bescheiden deugd die soms herinnert aan de jeugd die sneeuwballen gooide tegen de ramen toen engelen met een soepje kwamen de schaatsers hadden doping nodig het kerkgebed reeds overbodig. Vaarwel land van vergeten jaar Had ik maar een droom zoals jij die dag in vaarwel land van vergeten jaar dan kon ik verder zonder liefdes twijfel of zomer heimwee dan schreef ik brieven zonder dromen en zouden we gedachten beminnen in leesbare stilte van vergeten vakanties in het buiten, binnenland ergens waar de horizon herten verzameld voor herfstige tijden draag jij met trots het gewei van de zonderling die tenminste nog weet dat een enkele waarheid alleen voor vreemdelingen niet bestaat in tergende leegte kom, geef mij die toverfluit blaas het sprookje nieuwe leven in dan laten we samen zien hoe eenzaam de wereld is wanneer mensen leven in eenzaamheid als de horizon achter een bedelnaam verdwijnt zijn we in vaarwel land van vergeten jaar aangekomen zijn we dankbaar voor het uitbundige afscheid waarmee we de toekomst toezingen.

Jouw intiemste zielsverlangen Toen de dag jouw droom aanvaarde waren de schepen al op weg naar een andere droom, hier op aarde jouw geweten had reeds pech in het volste diep vertrouwen kwam de nacht met een nieuw plan toen je de poes hoorde miauwen deed je de kater in de ban er was iets vreemds aan mooie vrouwen wanneer ze zongen leek het echt jij dacht eindelijk weer aan trouwen in jouw kasteeltje aan de Vecht jouw laatste geld had je verweven met een droom die niet bestond je hield zoveel van 't leven verfde al jouw harems blond je kon de ochtendzon zien schijnen na innige liefde in het kasteelbed begon de illusie weer te kwijnen je sloot je aan bij het verzet. Bloesemschemeringen In onkruidtuinen van wildernis was ik een eenzame bloem tijdens vijf lange jaren na een laatste ontmoeting overdacht jij jouw leven in bloesemschemeringen toen je wist dat je ging sterven was mijn bloei bij nacht voorbij omdat jouw gedachten nergens waren ik proefde dit levenslange afscheid met mijn meeldraden, mijn naakte adem onder dromen van de nachtelijke zon. Nivellering Je kent mij reeds uit rijke dromen de diepe wens je nooit teleur te stellen zo ben je tot aan mijn gedicht gekomen je had geen zin om mij te bellen ik heb niet meer van die hoogtepunten een poëtisch orgasme van al mijn kunnen ik zal nooit weer met woorden stunten ook al wil je mij die waardering gunnen het is voorbij, ik nivelleer mezelf ik kwam uit klei, ik ben geen elf je ziet het nu, het stelt niets voor tijd gaat er met mijn haar vandoor een dwerg steelt lootjes uit mijn baai mijn vrouw vrijt liever met een haai men jat mijn woorden, dik en dun met veel meer dan ik waarheid gun je wilt mij straks mijn hoed ontnemen maar ik heb je uit mijn groet ontheven de tijd noopt mij tot verder leven.

Vrijheidsschilder Het week niet meer van jouw zijde alle heimwee verleden van verleden kwam in het heden onaantastbaar naakt je schilderde kerken in de hoop dat de kerken inhoudelijk zouden veranderen je dwaalde van gedachten naar een droom je tekende gevangenissen met dezelfde reden waarmee je jouw vrijheid niet zou kunnen missen tijdens de laatste zomernacht bedreef jij de liefde tijdens de mis etste jij daken en muren die over de horizon staken nabij fleurige tuinen een eiland vol duinen je dacht aan heimwee die je had overwonnen in kleuren gaf jij jouw geloof een landschap vol lovend loof. Plee He wat ligt daar in de plee een oranje drol, dat valt weer mee wat lopen die mensen toch te roepen ik ben druk bezig met oranje poepen ik voel me soms een onbemind kindje maar ik ben blij en gelukkig met mijn nieuwe lintje ik ben opgetogen en verheug me enorm op de kennismaking met mijn oranje lintworm. Gezonken Hier schilder je het jouw wereld op een eiland de trein van liefde naar jouw hart is gisteren op het schip gereden misschien kom je niet terug onder de droom van toekomstwolken en schrijf je geen gedichten over de dood en mijn vergankelijkheid waarschijnlijk tel je de dagen zonder mijn toekomst mijn droom is uit de boot gezonken. Argumenten Bij de deur waar de conciërge een wereld in de gaten houdt luisteren tuinvogels naar Beethoven terwijl het regent zonder humor stromen de reacties binnen op jouw overlijden er zijn geen betere argumenten om van de natuur te houden werp je me tegen vanuit jouw diepe graf terwijl mijn zwijglied helder klinkt probeer ik te verzinnen waarom alles faalt de laatste tijd ooit kwam je in een droom mijn kleine wereld binnen nu slaap je in een illusie zonder tijd grootser dan het onderbewustzijn het lukt me alsmaar om te beseffen dat ik alleen verder moet terwijl jij rustig ligt te pitten verlicht het maanlicht mijn bleke gelaat. World I have sometimes missed you with your woods and rivers I saw you blow and loftily waving at me but when I was there I saw them accelerate in love I saw it full of blood, so the heat was increased insects were dying, the last life in the gutter I saw birds juggling in the air with the emptiness fish gasping for oxygen that was distributed with naked soldiers in the night nuns in love with the delicious sweet witches fighting for the truth because I saw everything I thought I thought. Liefdesbrief Had je willen schrijven je kwam niet in het licht geen hart om terug te blijven geen woord of een gedicht woorden bleven eenzaam boodschap kwam te laat omdat het nog vaak sneeuwde op het huis hier in de straat met grote zwarte letters van gelovigen en ketters geschreven achter behang vrijheid alleen in 't gevang wist niet waar het over ging dagen duurden eenzaam lang tot op een mooie avond ik plots een echte brief ontving het was die fraaie liefdesbrief die aan jouw schoonheid hing ik had je willen schrijven vond nergens een begin hou maar op met woorden het is fijn dat ik nu zing. Toch weer naar de hoeren Contact advertenties ze komen het naakte leven voorbij je doet vaak niet eens een poging want er is niets meer om aan te kleden je bent nu schim en schim alleen een vaagheid van verleden houdt zich vast aan jouw stoffige ziel alleen maar een buitenkant zeg niets hoe mooi die ook is en wat er ook allemaal aan vast zit of los zou moeten zijn in het losjes verwerken seks met werkwoorden die vloeken is hetzelfde als allergie voor een tokkiesaus tenzij je het schrift werkelijk als leesvoer beschouwen kan, kom je niet verder bij mensen zonder inhoud die het leven slechts zien als een woordloze sport het huwelijk is de spreekwoordelijke boot die op de klippen loopt in de goot de goot is de Bijbel voor anarchistische goden je probeert je los te maken van het geheel klikt afbeeldingen weg uit de fotolijst je denkt weer heimelijk aan het bordeel een hoer is een vrouw die niemand afwijst je moet toch iets doen, met het nieuwe fatsoen je kan het niet laten, dat krijgen ze in de gaten alleen maar buitenkant zegt ook niet veel maar je krijgt ook binnenkant in het bordeel want er is nu niets meer over om aan te kleden jouw lijf is een bewegelijke klomp vlees niet slechts jouw dijen dijen vleselijk uit maar ook jouw onderlip, jij opgefokte plofkip jij misbruikt jouw laatste centen voor een ongecontroleerde binnenwip zo kom je uit jouw dip en voelt je niet meer snip op de ene of andere manier heb ik hier jouw slip. Bedankt voor de bloem Ik heb een antwoord op uw fleurige bloem met meeldraden die woekeren in uw kamer ik ben reeds vruchtbaar door uw geurige roem mijn zalig stuifmeel waant zich man met de hamer natuur is grenzeloos in uw frisse floradroom door innerlijke groei heeft u mijn ziel getogen ik verdeel de bloemen in mijn siertuinidioom de zaden kosten mij een bankvermogen maar u zo sierlijk in heerlijkheid naïef doet mij vergelijken met een madelief geen grasspriet op mijn rug zal u ooit een kelkje krenken de zon, die trotse hartendief zal ik u dagelijks genegen schenken. Later Ik heb de dag gedroomd zoals de zilte zee het eiland zonovergoten verstreken de uren alsof het licht oneindig was en wanneer het later donker wordt adem ik jouw zielsvertrouwen met alle zuurstof van de wereld geloof ik mijn gevoel zoals de mystiek van de speelse erotiek die ik zag in jouw zonnespel maar voor nu komt het dansen te laat het verzoek, de glimlach, jouw aandacht ze wachten in de schaduw van het zwijgen ik bekijk jouw schilderijen bij zonsondergang met een biseksuele inslag gaat de bliksem soms wat traag voor schaduw van verlangen terwijl er een zomers onweer losbarst bekijk ik de nagels van jouw handen dankzij bloemen duurt de nacht te kort madeliefjes leven slechts eenzaam na de dood en die vertelt te weinig over het leven van het gras waarop wij vrijen het maanlicht maakt de bijbel tijdloos we vergaan in de uren van het pure genot niets van deze eeuw is nutteloos of in euforie overdreven samen dronken worden biedt geen soelaas we hebben dat allemaal eerder meegemaakt bij nacht in de stad rond de gekraakte panden er lekte regenwater door het zolderraam - die dag op de markt wanneer we sinasappelen kopen komt er in een tas een boek voorbij nog ongelezen, letterpril nemen we waarheid mee naar bed want in het bed lijken meningen te smelten door het samenzijn we haasten ons naar de rivier jij vertelt iets raars over het leven een vreemde zomerweek ging voorbij, later in dat later zie ik je weer zwemmen. Maanziek Als zelfs de wintermaan mijn woorden niet verstaat dan blijf ik toch steeds hopen dat 't verlangen naar jou niet overgaat want dromen kan je niet verkopen omdat jij, mijn muze, maanziek wordt ik de nachten niet kan tellen dat ik in gedachten naast je lig omdat mijn hart je niet kan bellen dus beloof ik je een mystieke boterbrief in een ruimteschip op weg naar jou in deze wereld van ik heb je lief is er geen leven zonder kou waar alles, over ons, geschreven is de maan laat niemand in het blauw het maanlicht spreekt "ik hou van jou" maar de maan is ziek, niet gediend van repliek het zit de mensen zichtbaar tegen door de winter en de regen zelf het eigen hart raakt soms op drift haast ieder ego lijkt behoorlijk geschift er is geen tijd meer te verliezen wanneer we toch voor dromen kiezen zal de maan haarzelf genezen verleden tijd heeft dat bewezen. Wie goed doet Wie goed doet is zoet - liefde heeft een leuke snoet suikerzoete droom - wie goed doet is lief en gezegend in vrede - voor altijd samen wie goed doet is snel - bankroet en onder invloed - boontje om loontje. - 2014 - Allerlei soorten mensen

"Ze zeggen dat het gevecht

om de eindjes aan elkaar te knopen, een  man met beide voeten op de grond houdt, hij probeert zijn baan te houden, maar is zelf niet te koop, o er zijn vele soorten mensen nodig op de wereld om het leven

de moeite waard te maken, niet ieder vogel heeft het zelfde bekje." op de liedjesradio klinkt een bevlogen lied. Alfons kijkt in de spiegel.

Hij lijkt in de verste verte niet op de blonde stoot die hij op de datingsite Badoo ziet.

Verblind door de heldere natuurlijke schoonheid bekijkt hij de jongeman meerdere malen. De foto's in hemd en met harde tepels, de mond en de ogen, die ietwat angstig lijken door het eigen verlangen.

En hij denkt, wat jammer dat die stoot mij niet zoekt, terwijl hij naar de droeve ogen kijkt. Er lijkt een jarenlange regenbui over die knappe kop heengegaan. Een oude ziel in een jeugdig lichaam, een moedige geest achter een verlegen uiterlijk. Iemand die veel heeft gelezen, maar de woorden niet allemaal begrepen.

Het lijkt alsof hij duizend grijze hanen hoort kraaien.

De kracht van de moderne computermedia is groot.

Iedere keer opnieuw kijkt hij naar die frisse stoot, die zo verlangt naar de vriend, die hij niet kan zijn vanwege zijn leeftijd en maatschappelijke achterstand.

"Er zit geen profijt in bedrog, eerlijke mensen weten dat, en wraak smaakt helemaal niet zoet, of je nu zwart, bruin, geel of blond bent, iedere man is van binnen hetzelfde."

"Je weet dat liefde een doel is, die vrede aan de ziel kan brengen, iedere man is hetzelfde".

Alfons heeft de boodschap begrepen, hij typt voorzichtig onder de mooiste foto:

"Ik vind je lief, wil je met mij trouwen, vanwege mijn inhoud."

We zijn nooit weggeweest Onze tocht ging naar het oerwoud waar jij een tijger had gezien maar dat beest hield niet van lakens en was echt een boerentrien we reisden verder naar de keuken waar jij een eitje had verstopt om de thuiskomst op te leuken maar de kip had je gefopt ons bezoek ging naar de bedstee waar jij een kikker had verloofd maar dat beest had geen idee waarom jij je zo had uitgesloofd. Wandeling Wandelen met jou is het einde weer naar het begin brengen praten over kwaliteit van leven wat zo heerlijk is op een Noordzee strand terwijl wij maar geen afscheid kunnen nemen nog eens terug gaan naar toen we in bomen konden klimmen en zandkastelen maakten we naderen het einde van het verhaal en komen hier nooit meer op terug het nieuwe voorjaar is begonnen. De laatste dagen Ik dacht de afstand in jouw naam vragen maar de stilte gaf geen antwoord en ademde teleurstelling versus stille moed voelde ik in mijn grijze aderen nog voor de nachten bleef jij niet bij me maar in de verte stond mijn jas je goed uit een donkergrijs verleden had ik wol van 't schaap over één kam geschoren zoals de zonderlingen zonder adem en was er geen excuus om niet te herenigen opnieuw beginnen bij twijfel, zonder jas in de nacht van ons zwijgen was er geen afstand in ons lijfelijk onvoelbaar verstandelijk vermogen.