okse

Gevleugelde waarheid 1

woensdag 21 januari 2015

Gevleugelde waarheid 1

Gevleugelde waarheid 1

Eiland van de vogels - 1

Geschreven door mobar

donderdag, 07 april 2011 16:18

"Neophron percnopterus, Aquila chrysaetos, Haliaeetus albicilla, Hieraaetus fasciatus" Thomas spreekt de namen voorzichtig uit, met een Katholieke plechtige toon in zijn stem. Maar plots reageert hij achterdochtig, kijkt hij indringend naar zijn verlegen vriend, die in de luwte van een boom staat. "Ik zal je naam nooit aan iemand verklappen". De jongensstem klinkt bijna afkomstig van buiten de aarde. Een metafysische bescheidenheid klinkt er in door. Een zwijgen der planeten. Vergeten der talen, verdwalen. Misschien dat deze stem, de werkelijkheid kan veranderen. Iets van alle waanzin kan relativeren. De wereld weer het normale ritme laten hervinden, van opstaan zonder dromen, en klaarheid voor de waarheid. "En ook nooit iets over de kist.... " “Ik zal ook nooit iets over de kist verklappen.” Er wordt iets gezegd over de waarheid. Maar misschien is die niet voor beide vrienden hetzelfde. Ze kennen elkaar uit een verleden, een leugenachtig verleden vol verzonnen personen, niet bestaande ouders. De leugenachtige mensen zijn uit de werkelijkheid verdwenen, ze denken anderen te belazeren. Maar ze belazeren meestal zichzelf, met alle rancune, alle haatdragende wortels. Ze moeten geen ruzie maken waar de kinderen bij zijn. Kinderen hebben ouders niet zelf gekozen. Er zijn nog steeds kinderen met een onzichtbare naam, een andere persoonlijkheid om in de waarheid te vluchten. Er zijn nog steeds kinderen met een naamloos, anoniem bestaan. "Neophron percnopterus, Aquila chrysaetos, Haliaeetus albicilla, Hieraaetus fasciatus" Thomas spreekt voorzichtig, een Katholieke plechtige toon in zijn stem. Voor het eerst die middag glimlacht Florian. © april 2011, mobar

 

Nooit voorbij gegaan .

Nooit voorbij gegaan
.

Probeer het geheim te omvatten
hoe wij samen ooit dronken de nacht
het nieuwe jaar zojuist begonnen
.
in bekoring scheen de maan
een schemerlamp vol dieper inzicht
altijd tussen een glimlach
.
alsof het schip zojuist gezonken
in woorden nooit uitgesproken
nachtverblijf van de eenvoud
.
jij naakter nog dan ik
met kapot geknuffelde teddyberen
zo anders dan mijn essentiële ik
.
want ik zou het zo weer overdoen
totdat de liefde weer bestaat
zal ik de maan naar je toetrekken
.
de nachtdromen toedekken
voor het eerst helemaal alleen
tijdens jouw veel te korte leven.
.

De ik die hij

De ik die hij geworden is

Hersensprookjes - Dieren

Geschreven door mobar

zondag, 26 december 2010 15:14

Een wild vreemd iemand brengt, ongevraagd en met veel drama, 's avonds laat hevige emoties over aan iemand die hij of zij verder nauwelijks kent en die zijn eigen sores heeft. Een schizofrene broer, die gedwongen in een zaal moet slapen, vanwege de vorst en zijn lekkende tent. Een verwarde moeder, die niet uit haar eigen verhaal kan geraken. Een druk op de muis en de emailboodschap is weg, verzonden naar Ed Eppelin. Ed Eppelin verroert zich niet, blijft rustig en beleefd lezen, en geeft alle antwoorden op diepzinnige vragen. De mens ergert zich aan een ander, vanwege eigen verlangens, het meest kenmerkende van aandacht is, dat je het eigenlijk niet nodig hebt, zodra je het kunt geven. De wereld is overzichtelijk, Ed Eppelin heeft geen verlangens. Het enige bezit dat hij koestert is een roeiboot. Een roeiboot die hij heeft gekocht, met het geld, dat hij spaarde met een krantenwijk. Zijn eigen roeiboot, ligt trots aan de kade. De plek aan het water waar hij vanavond naar toe loopt. Ieder mens is uniek, en plukt wijsheid vooral uit eigen ervaring, Ed Eppelin heeft ervaring met roeien. Ed Eppelin heeft al eerder kennisgemaakt met ongevraagde e-mail en postberichten van mensen die hij verder niet kent of wil leren kennen. Mensen die assertiviteit en agressie verwarren, en doorgaans slechts vooroordelen spuien, die aan hem, gezien zijn levensstijl verder niet besteed zijn en waar hij verder geen notie aan heeft. Omdat hij het aanstellerij vind, met het moraal te koop lopen, om aan status te winnen, zonder er zelf maar iets tegenover te zetten. Ed Eppelin hoeft ook niet lief te zijn, laat dat lieve maar weg voor zijn naam, hij is hier niet voor de stroop op de mond, of de irrationaliteit van zweverige mensen, die de werkelijkheid niet van fictie kunnen onderscheiden. Dromen niet van bedrog, waarheid niet van toeval. Erotiek niet van de zondeval, het ego niet van de ziel. Ed Eppelin heeft zijn eigen sores en moet het maar alleen zien te redden. Ed Eppelin doet dat met de riemen die hij zichzelf tot dan toe heeft aangemeten, zoals een zeerover een gehaakt vest. Hij is op weg in zijn roeiboot naar een vogeleiland, het gevleugelde eiland van de gezonde ziel. Het gezonde eiland waar hij zich zonder betutteling kan vermaken. Manipulatie is niet aan zijn mannenziel besteed, achterlijke religieuze denkbeelden evenmin. Alle vooruitgang wordt in de kiem gesmoord door denkbeelden die onveranderd woekeren, maar Ed Eppelin steekt zijn mannenkop in de wind. Als hier geen enkele discussie mogelijk is, dan maar lezen en je kop houden, zodat de schapen weer rustig kunnen grazen in een overzichtelijke weide, zonder boze wolven, die zonder liefde zijn geschapen. En het leven liever in kleuren zien. Die zonder liefde zijn opgegroeid, en die zonder liefde zullen doodgaan, omdat ze niet in God geloven, zo gaan alle geruchten. De tamme, burgerlijke zuchten. Niemand weet meer werkelijk wie ze zijn, maar we moeten een dam opwerpen. Er mag niemand meer ontsnappen, alles onderwerpen aan kritiekloze middelmatigheid, omdat smaak de kwaliteit garandeert en iemand die geen smaak heeft is verwerpelijk, niet vriendelijk, ongepast brutaal. Wat denken ze wel? (vraagteken) Wat denken ze wel? (uitroepteken) Wat denkt hij wel. (uitroepteken.) Er moet ergens nog liefde zijn. Zijn roeiboot vaart op volle zee. De schuimende golven slaan tegen de houten zijkant van de boot. De boot komt schuin te liggen, maar valt dan weer goed tussen de golven. Het is hard werken om de boot op koers te houden. Alle spierkracht in zijn armen, schouders moet hij aanwenden om dit afschuwelijke avontuur te overleven. In de verte ziet Ed Eppelin een vogeleiland. Met alle spierkracht in zijn mannenlijf rukt hij aan de roeispanen om het vogeleiland te bereiken. Het gaat moeizaam, de worsteling met de golven en de wind, hij is doorweekt van het overslaande zeewater, maar het gaat hem lukken. Langzaam beweegt de roeiboot op de schuimende golven richting het eiland van de gezonde ziel. Nog even door zetten met al zijn kracht. Daar is het strand. Er moet toch nog ergens ware liefde zijn. Hij springt uit de roeiboot met zijn benen in het water en trekt de houten boot op het strand. Hij loopt het eiland op en komt in een prachtig bos. Ed Eppelin ruikt de geur van gevallen herfstblad, en besluit dan toch die brief te schrijven. Hij maakt zijn rugzak open en haalt het grijze schrift te voorschijn en begint eindelijk met het schrijven van een brief aan James Absurdy, de schrijver van de misdaadroman Joop, die hij ooit in een ruk uitlas, zomaar gedreven door het leven. © december 2010, mobar

 

Nachtzweet

Geschreven door mobar

Dit is de nachtvogel die zwijgt en zweet in het geweten van nooit vergeten eenzaamheid in het land van de vreemde theepotten daar is de brandnetel die groeit op de puinhopen van de ontheemde ziel die nacht van zondeloze wanhoop.

 

© Copyright Henk van Dijk

Dus jij was het

Geschreven door mobar

Die vertwijfelde gek die onder mijn bed mijn natte dromen droog wreef ik wist het eigenlijk niet dat dwergen ook liefde konden doen zoals tuinkabouters, en ruziezoekers maar ik had al mijn plunje er waren huisvrouwen op afstand die voor een kwartiertje van mij hielden ik was dan de man die op hun land stond dus zo gek ben je toch niet omdat de letter der wet zei, jij bent ik jij gaat voortaan als ik door het leven en steelt de woorden uit mijn mond ik denk dat uiteindelijk alles uitkomt op de oudere lezer of onder de oudere lezer als verhalen uit een donkere periode met enkele lichtpunten in de vorm van de huiskat en zijn gevolg niets van waar de mens stamt af van een boom de appels en een blauwe lucht en heeft geen dromen, heimwee meer te vrezen.

 

© Copyright Henk van Dijk

Gedachteloze dromen

Geschreven door mobar

In het zoete duister van frisse lentenachten ligt een zin soms loos te wachten op de woorden die niet komen gedachteloos zijn alle dromen gedichten zonder betekenis in een eenzaam bed wanneer de komma zinnen heeft gezet op letters uit een onzichtbaar alfabet zelfs geen schim kan voor de punt iets stichten of de leegte zonder zin verlichten.

 

© Copyright Henk van Dijk

Spiegelmeer

Geschreven door mobar

Kunnen we terugkeren onder draagkracht van de duisternacht omdat we blijven dromen zullen we blijven denken dat we niet eenzaam zijn terwijl wolven huilen mogen we wakker blijven omdat we niet samen zijn onder een volle maan volledig nuchter is er een ontsnapping mogelijk hebben we de moed nog om in de spiegel van het duister te kijken zonder om te zien gaan we terug naar de eenvoud van onze hartstochtelijke liefde als droom verblijvend bij het spiegelmeer.

 

© Copyright Henk van Dijk

Boswandeling

Geschreven door mobar

Hoogtij van zomer tooit zich nu menshoge varens onder bomenschaduw omgevallen stammen takken, mos en grassen wandelaars slenteren over ’t zandpad de wolkenzon aait zachtjes… ‘t irreële sprookje van een thuisloos dromenbestaan.

 

© Copyright Henk van Dijk

Draadje los

Draadje los

Archief - Droomwereldbrieven

Geschreven door mobar

vrijdag, 28 mei 2010 11:38

Er zit hier ook een draadje los maar samen klinken we fijner maken onze draadjes een kluwen wol waar de poes weer mee kan spelen. En dan klinken de stemmen in de donkere nacht. We zijn nog bij je, jij bent nooit helemaal alleen, pak je knuffel nu maar zachtjes. Pak je nieuwe vriend nu maar stevig er fluistert tederheid in de wind dus je mag er stevig tegen aan gaan laat hem nu maar voelen wat of je met liefde bedoelt en wat je verder nog hebt te zeggen het is nooit te laat om het nog een keer over te doen, en nog een keer op en neer een echte heer in het verkeer op en neer en nog een keer een draadje los. …………………….

 

© Copyright Henk van Dijk

Koude erwt

Geschreven door mobar

James Absurdy was zowel balletdanser op een feestdag als koude erwt tijdens een zondagse nieuwjaarsdag hij had altijd een stralende lach en maakte kunst om te vergeten toch dreef James handel om uiteindelijk te weten dat hij niet alleen door armoede werd gedreven dusdanig werd hij ontroerd door het leven dat hij zichzelf steeds even moest knijpen om de taal der liefde te begrijpen.

 

© Copyright Henk van Dijk

Onderkant

Geschreven door mobar

Ze kregen alles te pakken dronken, high, stoned en droom bedrogen nuchter behalve de onderkant die zich niet glibberig liet gelden of aan de maan een boek verkocht terwijl zinloze dieven het alfabet in een koffieshop ondersteboven keerden en in de schizofrene maatschappij werden er muntjes opgeslokt niet door dwergen of in de Efteling maar door literaire kleuters die iedere nacht onraad bezongen en zich afhielden van afdingen in tweede hands winkels waar de gewone man de vuilnisbak voor ogen had beloofden zij de maatschappij een roes een Oosterse huishoudster een seksleven en een vrachtwagen chauffeur een kruiwagen er stond een bewegwijzering in de vuilnisbakzaal naar de dichtstbijzijnde Blokker, Leen Bakker Ikea en warme broodjeszaak en in de hoek naast een hele trieste bank werd er een peutermatrasje gereserveerd voor een niet bestaande literaire kleuter die zich al die tijd met woorden had geweerd om de onrust van de maan maar niet te voelen omdat de onderkant door de schaduwkant was vergeten.

 

© Copyright Henk van Dijk

Voldoende

Geschreven door mobar

En het maakt niet heel veel uit de fluistering van jouw dromen is voor Violette genoeg, voldoende om het niet samen zijn te dragen Violette steelt zinnen uit duister en slaapt met het verdiende geld door het weekend bij de botenmarkt waar jullie het zeiljacht zagen maar nooit konden genieten.

 

© Copyright Henk van Dijk

Mobar diverse 2

Geschreven door M

woensdag 14 maart 2012 Gedichtenkoffer --- .... Witlof with love Liefdesverdriet / Eten / Delen Witlof with love Mijn lof voor jou ligt op je bord Ik hoop dat het je smaakt My love for you is everywhere I hope you?ll find my heart Maar jij braakt neigend Neigt brakend Kotst nog liever mijn hart uit Dan dat mijn lof je smaakt Mijn lof voor jou is nu weer haat. .... - mobar - Maart 2007   zaterdag 14 november 2009 Maagdenvlies En op het moment dat ik het maagdenvlies doorbrak was ik in een andere wereld waar ruzie niet langer bestond alle mensen elkander accepteerden en er vloog een vogel uit mijn boom om het nieuws over de aarde te spreiden kietelde ik de liefste voeten ter wereld kon ik weer praten met mijn teruggevonden stem riep ik Hem aan, alsof hij denkbeeldig bestond droomde er een rivier door mijn bloed weerstond ik monsters en ravijnen. © oktober 2009, mobar           maandag 15 juni 2009 Echo van stilte Ik hoorde de echo van jouw stem tijdens de droeve regennacht die met mijn zwijgen angstig leek en ik vroeg zonder werkelijk te praten of je uit de stilte wou verdwijnen met de linkerdaad van droomvrijheid maar dat deed alleen jouw stem jouw lichaam kende te veel verdriet in tussenwegen naar het ademland waar op een kruispuntplein jouw hart in duizend stukken lag als voorraad voor hongerige reuzen en de nacht voltrok zich vochtig alle euforie betrad de stilte als echo in een droomnacht. Schrijver: mobar     dinsdag 25 oktober 2011  Licht der liefde Licht der liefde Er schijnt een teder liefdeslicht over mijn tintelende zielenlichaam mijn stoffelijke deel hier op aarde is voor het licht der liefde gezwicht. Schrijver: mobar

 

© Copyright Henk van Dijk

Liefdesbrief

Geschreven door mobar

Had je willen schrijven maar je kwam niet in het licht geen hart om terug te schrijven geen emailadres, geen huis of straat dus woorden bleven eenzaam schreef ze soms op het behang waar het vaak sneeuwde en heel soms regende in grote zwarte letters waar het over ging totdat op een avond een echte brief ontving het was de liefdesbrief van het tedere gezang en het liefelijke bemin die had je willen schrijven maar vond nergens een begin.

 

© Copyright Henk van Dijk

Dieren van maart 21 -30 2011

Geschreven door Sally Winterflow

Vlinders: Dagpauwoog, kleine vos Vogels: Veldleeuwerik Ttiftjaf

Drink nu

Geschreven door Saartje Saffrilon

Drink uit de zoetste dromenbron van taal en echte woordenkeuze lees de letters en wees stil je begeeft je tussen geletterde reuzen   vaak zonder licht, uit het gesticht trekken ze lange clowneske neuzen naar  een ieder die het leven blieft zo blijven ze bij zichzelf geliefd.

Stad in schemerverlangen (Miniatuur)

Geschreven door mobar

Nog een keer daalt de herinnering naar toen, die dag, de mooie bloemen. Er bestond onvoldoende tijd, en er was weinig geluk. De stad rook naar voorjaar en zuurstof. Jij zou je nergens mee bemoeien maar stond plots op de stoep met vragen waarop Violette geen antwoord wist. En toen je weer weg was hees ze haar broek op, vroeg zij zich af waar je was gebleven. Zij bleef alleen in dat leven van louter liefde geven. In de natuur die voorbij kwam filosofeerde ze niet over twijfel. Violette liep niet mee met het nieuws om in de oude Volksbuurt te schrijven over een poëtische werkelijkheid die zich daar ergens zou moeten bevinden. Toen de cabaretier even niet oplette was de snotneus werkelijk zichzelf, geheel ontdaan voor altijd pleite. In mistig schemerverlangen wuifden bloemen naar de woordenzee, in haar dagboekje opgeschreven, gaf ze wijze aanwijzingen aan de oude man. De hulpbehoevende zonderling die bleef vrezen voor de afstand. Het was misschien een mystieke werkelijkheid die alleen in dromen bestond, die een gevoel gaf aan de stad, toen jij als minnaar was verdwenen. Als een dauwdruppel die niet kon wachten op het zonlicht tussen woorden die door het verstandsbeeld niet bestonden zonder bestaansrecht, was je opgelost in warmte van genegenheid, zonder afscheid te nemen.

 

Meer van het Circus

Geschreven door mobar

Het is zomermiddag bij het bonte circus, de vier circuspaarden rusten in de schaduw van de vier groene bomen bij de rivier. Ze zijn nu een behoorlijk eind naar het zuiden, Alfons, Arnold, Alberto, Anita, Esther, Hubert, Florian en de andere artiesten van het circus. Ze lezen de vier plannen voor de nieuwe circusvoorstelling. Er gaan vier belangrijke zaken veranderen. Een kalende man met een grijze gloed over zijn baard praat met tuinkabouters, plastic, polyester, beton, hout, koper, metaal, het maakt niet uit waarvan ze zijn gemaakt. De grijze man praat met tuinkabouters over regering, politiek, seks, liefde en de maatschappij, uit alle lagen van de beschaafde bevolking. Op een zonderlinge zomerdag zet een verliefd Roodkapje een handtekening in een oude agenda uit een andere tijd, die zij vond bij de vierkante vijver. Het Middeleeuwse kasteel, het vierkante vismeer en de ophaalbrug, worden overgedragen aan James Absurdy, de Amerikaanse schrijver. Voor de voltooiing van zijn nieuwste roman. “ Het beste geluk is gratis ” heeft hij innerlijke rust nodig. In een dagboek staat geschreven: Het is nu vier minuten over vier op vier september, precies vier jaar geleden, toen de vierde jaartelling begon. De keizer heeft geen kleren, geen garderobe, geen vrouw en geen toekomstplannen. Hij heeft vier fossielen achtergelaten bij vier historische gebouwen. Hier slaapt de herinnering van een geschiedenis. De zon brengt vier en veertig graden in het open veld van de vierde september. Over droogte van vier weidse Spaanse heuvels verspreidt zich een aroma van vier rijpe sinaasappelen. Vier vrouwen babbelen, fluisteren over vier mijlpalen in de geschiedenis, een nieuw domein. Ze hebben er over gelezen bij 't meer van ’t Circus in een oude krant. De grijze man praat met tuinkabouters, overal op de wereld zien ze hem komen en gaan, om zijn verhalen te vertellen aan de tuinkabouters. In het warme middagcircus lopen vier vrolijke, bruingezonde, Spaanse jongens met acht benen in de lucht met hun handen in het warme, zoete water van de rivier. Ze houden samen een bal in de lucht. De avond nadert met een dichterlijke natuur, een zangerige luwte. Violette herinnert zich een aan haar bekend land in de bergen. Een vakantie vier eeuwen geleden bij de vierkante vijver. Aan een rode waslijn tussen vier kromme bomen, nabij een kleine kampeertent, niet ver van Violette, die in werkelijkheid veel mooier is, hangen vier onderbroeken te drogen. James Absurdy schrijft vier korte gedichten over stilte, de vierde stilte van het zesde verhaal.

 

Rekbare realiteit (Yoga)

Geschreven door mobar

Hij staat nog op gelukkig in volle glorie iedere ochtend, een vlaggenmast zonder viagra en een Goddelijke theemuts hij tintelt nog gevoelig bij aanraking mijn linkerbeen jeukt hinkelt naar mijn oorsprong is een beetje langer dan mijn geheugen de zon aait stevig mijn linkeroor een muziekinstrument vol rekbare liefde in elkaar gegrepen ernst van door elkaar bewegen lijk ik te leven duw ik de paarden langs mijn karikatuur die over de oevers loopt nog in de stilte een tropen hitte warm eiland van verbetenheid bronstig door de liefde op de stoep praten vrouwen de hond dood informatie bevat details via het breedband internet lijk ik nog gedeeltelijk verloren liefde met haaientanden drijf ik naar zee tandeloos zonder aandacht veroorzaak ik een tsunamie van echte liefde bloed van onschuld gewoon zoals ik ben zit ik in elkaar onopvouwbaar lenig in yogazit verken ik rekbare realiteit